Dynastia panująca w Bizancjum w latach 820 – 867. Założycielem dynastii był Michał II (820 – 829), prosty żołnierz z Amorion. Najprawdopodobniej nie rozumiejąc intelektualnego tonu dyskusji o funkcji obrazów, stanowczo zakazał podnoszenia podobnych zagadnień. Wychowanie swego syna i sukcesora powierzył jednak Janowi Grammatikosowi, który powszechnie znany był jako ikonoklasta. Już na początku panowania Michała jego władza została zagrożona przez powstanie i próbę uzurpacji Tomasza Słowianina. W roku 823 dzięki pomocy chagana Omortaga sytuacja została opanowana. Następcą Michała był Teofil (829 – 842), który otrzymał gruntowne wykształcenie. Zafascynowany był kulturą Arabów, ale musiał z nimi prowadzić ustawiczną wojnę. Po śmierci Teofila korona przeszła na jego trzyletniego syna Michała III (842 – 847), a faktyczną władzę objęła matka, cesarzowa Teodora. Do oficjalnej regencji dopuszczona też została starsza siostra Tekla. Wielką rolę polityczną odegrali wówczas bracia Teodory, Bardas i Petronas, oraz faworyt Teoktistos. W roku 843 oficjalnie ogłoszono powrót do kultu obrazów. Michał uzyskał realną władzę w roku 856, wspierany przez swego wuja Bardasa. Wkrótce wyemancypowany władca zamknął matkę i wszystkie siostry w klasztorze. Został zamordowany w nocy z 23 na 24 września 867 roku przez przyjaciela Bazylego, który w 865 roku zamordował już Bardasa. Teraz Bazyli I stał się założycielem nowej dynastii.