Dynastia panująca w Bizancjum w latach 1185 – 1204. Angelosowie pochodzili z Filadelfii (w Azji Mniejszej) i nie byli zaliczani do starej arystokracji. Kariera ich rodu rozpoczęła się dzięki małżeństwu córki Aleksego I, Teodory, z Konstantnem Angelosem. Prestiż swój podnieśli za panowania Manuela I Komnena (1143 – 1180). W roku 1185 wnuk Konstantyna Angelosa, Izaak, zdobył purpurę cesarską. Rządy jego cechowała wszechobecna korupcja. Stan degradacji państwa pogłębiał się także za panowania jego brata Aleksandra III (1195 – 1203). Do poważnych zmian doszło na Bałkanach, groźne okazało się usamodzielnienie Bułgarii. Jako trafny krok polityczny trzeba więc ocenić traktat o przyjaźni zawarty przez cesarza Izaaka II Angelosa z Belą III, królem Węgier (1185), przypieczętowany zaślubieniem jego córki Małgorzaty (miała wówczas 10 lat). Nic jednak nie zatrzymało degradacji państwa, czego ostatecznym wyrazem było zdobycie Konstantynopola przez krzyżowców, którzy 17 lipca 1203 roku wtargnęli do miasta wobec znikomej obrony. Aleksy III uciekł zabierając insygnia cesarskie. Na tron przywrócono oślepionego Izaaka II, ale tylko po to, aby legitymizować władzę jego syna Aleksego IV, który sprzyjał krzyżowcom. Nie był on jednak w stanie wypełnić zawartych zobowiązań. Kiedy w styczniu 1204 roku wybuchło w Konstantynopolu powstanie, Aleksy IV został zamordowany. Na tron wprowadzono Aleksego Murzuflosa, zięcia Aleksego III, męża Eudoksji, byłej żony Stefana, cara Serbii. 13 kwietnia 1204 roku krzyżowcy ponownie zaatakowali i tym razem złupili Konstantynopol. Oznaczało to koniec dynastii Angelosów i podział cesarstwa bizantyńskiego.