Dynastia panująca w Bizancjum w latach 1059 – 1078/1081. Jej założycielem był Konstantyn (X) Dukas, który osiągnął purpurę w 1059 roku, dzięki Michałowi Psellosowi, po przymusowej abdykacji Izaaka Komnena. O powiązaniach z najwyższą arystokracją zdecydowało także małżeństwo z Eudoksją Makrembolitissą, siostrzenicą Kerulariusza. Panowanie tej dynastii przypadło na moment istotnej zmiany sytuacji międzynarodowej. Z jednej strony pojawili się Normanowie z drugiej natomiast śmiertelne zagrożenie nieśli ze sobą Seldżucy. Konstantyn zmarł w maju 1067 roku. Władzę w imieniu małoletnich: Michała, Andronika i Konstantyna sprawowała cesarzowa-matka i Michał Psellos. Eudoksja poślubiła w styczniu 1068 roku Romana (IV) Diogenesa, który natychmiast został cesarzem. Początkowe sukcesy w walce z Seldżukami skończyły się fatalnie w roku 1071, kiedy cesarz w bitwie nad jeziorem Wan dostał się do niewoli. Władzę przejął Michał VII Dukas, nie potrafił jednak zapanować nad wojskiem, w którym ustawicznie wybuchały bunty. W wyniku jednego z nich Michała usunięto do klasztoru (1078). Władzę przejął Nicefor III Botaneiates, który poślubił Marię, ciągle legalną żonę poprzednika. Także on nie potrafił objąć realnego dowództwa wojskowego, co doprowadziło do jego abdykacji w kwietniu 1081 roku, a rządy przejął spowinowacony przez małżeństwo z Ireną z Dukasów, Aleksy Komnen.