Dynastia panująca w Bizancjum w latach 717 – 802. Założycielem dynastii był Leon (III), prosty chłop, który zaciągnął się do oddziałów Justyniana II, kiedy ten w 705 roku kierował się z armią przez Trację na Konstantynopol, aby odzyskać tron. Jego błyskotliwa kariera znalazła swój punkt szczytowy w koronacji cesarskiej 25 III 717 roku. Obok sukcesów militarnych do osiągnięć jego panowania zalicza się wydanie zbioru praw (tzw. Ekloga) w roku 726. Leon III porządkując wiele spraw wewnętrznych, wystąpił przeciw kultowi obrazów, co niestety zapoczątkowało ponad stuletnie walki na tym tle i zdystansowało po raz kolejny Wschód od Zachodu. Po śmierci Leona w roku 741 korona przeszła na jego syna Konstantyna V (panował do 725 r), który już w 720 jako dwuletnie dziecko został współcesarzem, co trzeba rozumieć jednoznacznie jako świadomą politykę dynastyczną. W roku 742 doszło do zamachu, na czele którego stanął Artabasdes, szwagier legalnego cesarza. Tocząca się walka ikonoklastyczna nie sprzyjała obronie granic. W 775 roku władza przeszła na Leona IV (panował do 780), syna Konstantyna i chazarskiej księżniczki. Pod wpływem żony Ireny Leon złagodził prześladowania ikonodulów. Dwaj w kolejności synowie Leona, Niceforos i Christoforos, otrzymali w roku 769 godność cezarów. Współcesarzem ogłoszono jednak najmłodszego Konstantyna i koronowano 24 IV 776 roku. Zasada primogenitury została więc złamana. Wczesna śmierć Leona IV sprawiła, że regencję nad dziesięcioletnim Konstantynem VI sprawowała jego matka Irena. Przywróciła ona natychmiast kult obrazów. W roku 790 Konstantyn VI emancypował się spod władzy matki, w 788 poślubił Marię z Paflagonii, raczej wybraną przez matkę, odesłał ją jednak w roku 795 i pojął za żonę Teodotę, której nadał godność augusty. W sposób bezwzględny eliminował konkurentów do tronu – braciom nakazał obciąć języki. Rosnąca nienawiść do cesarza pozwoliła ponownie odegrać ważną rolę Irenie, która 15 VI 797 roku kazała oślepić syna co oznaczało kres jego władzy. Kobieta na tronie bizantyńskim stanowiła niebezpieczny precedens, gdyż pozwoliło to w roku 800 wysunąć tezę, że w Konstantynopolu nie ma cesarza i w taki sposób uzasadniać niepodzielną władzę cesarską koronowanego właśnie Karola Wielkiego. Aby ten dylemat rozwiązać, w roku 802 zaproponowano Irenie małżeństwo z Karolem. Byłoby to połączenie obu dynastii oraz Wschodu i Zachodu. Do realizacji tego zamierzenia jednak nie doszło, gdyż w tym samym roku w wyniku zamachu usunięto Irenę z tronu. Zmarła wkrótce na wygnaniu na wyspie Lesbos.