Inną domeną działalności społecznej Justyniana były akcje charytatywne, mające mu zjednać przychylność prostego ludu. Cesarz chętnie urządzał wystawne igrzyska, organizował rozdawnictwo zboża i budował przytułki dla ubogich. Wszystko to pochłaniało coraz większe sumy, na które państwo nie mogło sobie pozwolić. Aby więc napełnić skarbiec, Justynian narzucił bezlitosną dyscyplinę podatkową, co szybko doprowadziło do ruiny wielu mieszkańców prowincji. Problemem stała się również korupcja. W styczniu 532 roku doszło w Konstantynopolu do starć pomiędzy Zielonymi i Błękitnymi. Cesarz nakazał natychmiastowe stracenie przywódców obu stronnictw cyrkowych, co wywołało powstanie zwane Nika (od greckiego okrzyku w czasie walk cyrkowych: “Zwyciężaj“). Wrogie dotąd stronnictwa połączyły swoje siły i rozpoczęły walkę ze strażą cesarską. Jednocześnie powstańcy zażądali od cesarza odsunięcia od władzy prefekta pretorianów Jana z Kapadocji, i kwestora świętego pałacu – Tryboniana, a zatem osób odpowiedzialnych za administrację i wymiar sprawiedliwości. Pojawiły się żądania ukrócenia korupcji i samowoli lokalnych urzędników. Pod presją rozjuszonych tłumów Justynian przyjął warunki rebeliantów, jednak gdy tylko jego wodzowie, Belizariusz i Mundus, zebrali dostateczne siły, nakazał rzeź uczestników zamieszek. Dramatyczne wydarzenia roku 532 nie zakłóciły prac komisji prawnej, która kończyła akurat kodyfikację całego rzymskiego prawodawstwa. Efektem jej wysiłków było ukazanie się w roku 534 czterech zbiorów przepisów: “Kodeks”, “Diegesta”, “Instytucje”, “Nowele”, które obejmowały zarówno wszystkie uprzednio wydane akty prawne, podstawy ówczesnej wiedzy prawnej, jak i wzorcowe orzeczenia w konkretnych sprawach cywilnych i karnych. Od XVI wieku Kodeks Justyniana nosi nazwę “ Corpus Iuris Civilis”.